Miejsca mocy, duchy, dusze

Grobowce megalityczne w Wietrzychowicach (Wikipedia): Kopce kujawskie, Piramidy kujawskie – olbrzymie grobowce, budowle megalityczne, zwane żalkami lub grobami olbrzymów. Budowano je w późnych stadiach młodszej epoki kamienia (ok. 3000–2200 lat p.n.e.), nie dłużej niż w ciągu 500 lat. Świadczą o dość wysokim poziomie wiedzy architektonicznej, umiejętności stosowania prostych urządzeń typu dźwignia oraz dobrej organizacji pracy ich budowniczych. O znajomości pewnych podstaw astronomii świadczy zorientowanie grobów w stosunku do stron świata (wschód-zachód). Na terenie parku znajduje się cmentarzysko megalityczne złożone z 5 grobowców, wzniesionych przez ludność kultury pucharów lejkowatych.

Moja wizja jest dość krótka, poświęcam bardzo niewiele czasu na każdy z grobowców. Energie nie są zbyt wyraźne, dawno już zanikły, być może z powodu całkowitego rozkopania i odtworzenia tych konstrukcji w XX w, w odróżnieniu np. od Kręgów Gotów (Węsiory - kręgi kamienne, Grzybnica - krąg kamienny Gotów). Na pewno nie dominują tu ani dusze, ani zmarli, a całość promieniuje dość pozytywną aurą.

Raport ze spotkania z duszą zmarłego "W". Składa się z 2 elementów: wspólnej podróży świetlistą autostradą oraz wrażeń z pogrzebu. Moje odczucia są bardzo podobne do tych podczas badania celu inkarnacji i Domu Dusz: po śmierci fizycznej dusze wracają do swojego domu - "chmury" i dzielą się swoimi przygodami wśród przyjaciół. Celem inkarnacji jest rozwój poprzez doświadczanie.

Update: dodaję kolejną sesję, kiedy odwiedzam tę duszę w miejscu, które można opisać jako szpital, miejsce leczenia czy rehabilitacji. Nie jest tam wesoło, dusza świadomie przerabia ciężkie emocje i momenty z zakończonego życia ziemskiego, ale wszystko po to, by się uzdrowić.

Polska, region Polesia, takie prawie Podlasie 😉. Idziemy z M. i E. wzdłuż drogi w leśnym zakątku, jest tam wiele magicznych detali stworzonych przez właścicieli agroturystyki. Jednym z nich jest tabliczka z opisem miejsca, w którym kiedyś stał dom Szeptuchy (wiedźmy = tej, która wie), po którym dzisiaj nie ma już żadnego śladu. Coś przykuwa moją uwagę pomiędzy drzewami, zauważam kształty niepasujące do otoczenia. Wchodzę w chaszcze, zbliżam się do kolumny kilkudziesięciu gałęzi czy pni rosnących i jakby splecionych jeden z drugim. Natychmiast wyczuwam niesamowitą energię wypełniającą to miejsce. Dotykam drzewa, moje zmysły się zawężają i skupiają tylko na nim i na śpiewającym pojedynczym ptaku. Widzę staruszkę, niską, zgarbioną, w chuście na głowie. To jest ona: Szeptucha. Jej ciało fizyczne jest mizerne, ale otaczająca moc potężna. Na początku broni tego miejsca, więc się przedstawiam, wysyłam do niej światło i energię serca, wyrażam szacunek dla niej i jej domu, opowiadam czym się zajmuję. Ona się uspokaja i akceptuje moją obecność, ale wyczuwam, że jest nieufna do mężczyzn, chyba spotkała ją jakaś krzywda. Mówi do mnie poprzez tego świerogotającego ptaszka. Oglądam otoczenie fizycznie i niefizycznie, widzę w pobliżu długi rów, gdzieś blisko niego musiała stać jej chatka. Proszę ją o wsparcie moich działań i badań, pracujemy przecież w podobnych obszarach duchowych (czy duszowych).

Tajemnicze mauzoleum - rotunda kolumnowa pod Trzebiechowem. Nie mam żadnych oczekiwań wobec tego obiektu, ale na miejscu okazuje się, że dzieje się tam coś dziwnego. Czuję się jakoś inaczej, a mój długoletni aparat fotograficzny się psuje. Robię zdjęcia telefonem, przynajmniej on działa. Postanawiam zrobić krótką wizję, na ile mi tylko starczy czasu podczas długiej wakacyjnej podróży.

To jest moja wizja z pomieszczenia wewnątrz starego budynku przy Wiśle na Pradze w Warszawie. Wcześniej przebiegała tu linia Kolei Jabłonowskiej, zamknięta niedługo po wojnie.

Siedzę z zamkniętymi oczami, źle się tu czuję, nie rozumiem skotłowanych i chaotycznych energii, które mnie otaczają. Staram się wyczuć, o co tu chodzi. Dopiero po dłuższym czasie wszystko klaruje się w mojej głowie i zaczynam odczuwać spokój. Najpierw widzę dziesiątki czy nawet setki stłoczonych szarych dusz, są chude, wymarniałe, zakurzone, mają spuszczone głowy, szare płaszcze i czapki robotnicze. Kojarzę ich jako robotników ze starej fabryki z czasów II W. Św. Ludzie ci są zniewoleni, przepędzani z jednego miejsca w drugie, może transportowani. Czują się tak samo, jak wyglądają: szara, stłoczona masa. Na terenie budynku i wokół niego nie wyczuwam energii śmierci, nie ma tu też żadnych cmentarzy, dusze tylko przychodzą i odchodzą.

Kolejny artykuł z serii "duszowej" 👻. Zostałem poproszony o ustalenie, czy w domu nadal przebywa dusza zmarłego właściciela "Z", gdyż na jednym z pięter domownicy słyszą stukania i skrzypienia. Istnieje też podejrzenie, że dusza wpływa negatywnie na życie mieszkańców. Oto wyniki śledztwa, czyli sesji RV. Skutek jest taki, że dusza, która była przyciągana przez to miejsce, została "uwolniona" i mogła dalej popłynąć w świat duchowy i doświadczać naturalnego rozwoju, przestała też oddziaływać na ludzi. Uzyskałem również potwierdzenia szczegółów mojej wizji od mieszkańców, którzy znali "Z".