Wizja z podróży dzięki 3 szamankom: M, E, R i dźwiękom 3 bębnów szamańskich 🧙♀️🥁🧙♀️🥁🧙♀️🥁, w niesamowitym magicznym miejscu (to tam spotkałem się z Szeptuchą). Przedstawia sposób na przejście do lepszej wersji Ziemi i lepszego życia całej ludzkości.
Wizja z odwiedzin w kamiennym kręgu przypisywanym pogańskiemu ludowi Galindów, zlokalizowanym w miejscowości Długi Kąt (warmińsko-mazurskie). Teren znajduje się w lesie, jest otoczony drewnianym płotem, a sam krąg jest niemal niewidoczny, pozostały już po nim tylko rozrzucone kamienie.
Wchodzę do kręgu, siadam przy jednym z kamieni, wczuwam się w energię otoczenia. Widzę pojedynczego kapłana: ma czapkę trochę przypominającą andyjską, a trochę sumeryjską, taką ze spiczastym czubkiem, a długie pasy materiału schodzą w dół wzdłuż uszu. Jest sam, dookoła kręgu stoją pochodnie na wysokich palach. Na płaskim kamieniu wewnątrz kręgu składa ofiarę z wołu, wycina narządy wewnętrzne i podnosi je do góry. Jest dużo koloru jasno-czerwonego na ołtarzu. Odnoszę wrażenie, że ten kapłan jest samotny, tak jakby kiedyś wokół tego kręgu stało z 20 osób, ale z czasem było ich coraz mniej i mniej, aż w końcu został tylko on. Kapłan zdaje sobie sprawę, że jest ostatni z rodu, z tych, którzy kultywują prastare tradycje.
Stoję przed nim w świetlistej postaci, on mnie widzi i traktuje jak Boga. Raczej nie możemy ze sobą rozmawiać właśnie dlatego, że on jest jakiś onieśmielony czy przestraszony i nie ma równego poziomu do komunikacji. Przekazuję mu więc życzenia pomyślności i dobrobytu, ale czuję, że on już położył kreskę na życiu, że myśli, jest już po wszystkim. Widzę, jak wcześniej jego wioskę otoczyli jeźdźcy na koniach, dosyć ciężkozbrojni, mają długie płaszcze z czarnymi krzyżami, więc to zapewne byli Krzyżacy. Oni wyplenili wszystkie lokalne religie i on został ostatni.
Wizja podczas podróży przy szamańskim bębnie prowadzonym przez M. Ciekawe jest jej szybkie wykreowanie, wyrazistość, intensywność oraz spójność z odbiorem drugiej uczestniczki E.
Scena przedstawia indiański rytuał przy ognisku i bębnie gdzieś w lesie Ameryce Północnej, raczej dawno temu, może wiele setek czy nawet tysięcy lat. Pojawiają się duchy zwierząt i zmarłych ludzi, podróżuję z nimi w formie niefizycznej, otrzymuję od nich i integruję jakieś moce. Całość ma bardzo pozytywny wydźwięk, po zakończeniu wszyscy czują się wspaniale.
Grobowce megalityczne w Wietrzychowicach (Wikipedia): Kopce kujawskie, Piramidy kujawskie – olbrzymie grobowce, budowle megalityczne, zwane żalkami lub grobami olbrzymów. Budowano je w późnych stadiach młodszej epoki kamienia (ok. 3000–2200 lat p.n.e.), nie dłużej niż w ciągu 500 lat. Świadczą o dość wysokim poziomie wiedzy architektonicznej, umiejętności stosowania prostych urządzeń typu dźwignia oraz dobrej organizacji pracy ich budowniczych. O znajomości pewnych podstaw astronomii świadczy zorientowanie grobów w stosunku do stron świata (wschód-zachód). Na terenie parku znajduje się cmentarzysko megalityczne złożone z 5 grobowców, wzniesionych przez ludność kultury pucharów lejkowatych.
Moja wizja jest dość krótka, poświęcam bardzo niewiele czasu na każdy z grobowców. Energie nie są zbyt wyraźne, dawno już zanikły, być może z powodu całkowitego rozkopania i odtworzenia tych konstrukcji w XX w, w odróżnieniu np. od Kręgów Gotów (Węsiory - kręgi kamienne, Grzybnica - krąg kamienny Gotów). Na pewno nie dominują tu ani dusze, ani zmarli, a całość promieniuje dość pozytywną aurą.
Raport ze spotkania z duszą zmarłego "W". Składa się z 2 elementów: wspólnej podróży świetlistą autostradą oraz wrażeń z pogrzebu. Moje odczucia są bardzo podobne do tych podczas badania celu inkarnacji i Domu Dusz: po śmierci fizycznej dusze wracają do swojego domu - "chmury" i dzielą się swoimi przygodami wśród przyjaciół. Celem inkarnacji jest rozwój poprzez doświadczanie.
Update: dodaję kolejną sesję, kiedy odwiedzam tę duszę w miejscu, które można opisać jako szpital, miejsce leczenia czy rehabilitacji. Nie jest tam wesoło, dusza świadomie przerabia ciężkie emocje i momenty z zakończonego życia ziemskiego, ale wszystko po to, by się uzdrowić.
Polska, region Polesia, takie prawie Podlasie 😉. Idziemy z M. i E. wzdłuż drogi w leśnym zakątku, jest tam wiele magicznych detali stworzonych przez właścicieli agroturystyki. Jednym z nich jest tabliczka z opisem miejsca, w którym kiedyś stał dom Szeptuchy (wiedźmy = tej, która wie), po którym dzisiaj nie ma już żadnego śladu. Coś przykuwa moją uwagę pomiędzy drzewami, zauważam kształty niepasujące do otoczenia. Wchodzę w chaszcze, zbliżam się do kolumny kilkudziesięciu gałęzi czy pni rosnących i jakby splecionych jeden z drugim. Natychmiast wyczuwam niesamowitą energię wypełniającą to miejsce. Dotykam drzewa, moje zmysły się zawężają i skupiają tylko na nim i na śpiewającym pojedynczym ptaku. Widzę staruszkę, niską, zgarbioną, w chuście na głowie. To jest ona: Szeptucha. Jej ciało fizyczne jest mizerne, ale otaczająca moc potężna. Na początku broni tego miejsca, więc się przedstawiam, wysyłam do niej światło i energię serca, wyrażam szacunek dla niej i jej domu, opowiadam czym się zajmuję. Ona się uspokaja i akceptuje moją obecność, ale wyczuwam, że jest nieufna do mężczyzn, chyba spotkała ją jakaś krzywda. Mówi do mnie poprzez tego świerogotającego ptaszka. Oglądam otoczenie fizycznie i niefizycznie, widzę w pobliżu długi rów, gdzieś blisko niego musiała stać jej chatka. Proszę ją o wsparcie moich działań i badań, pracujemy przecież w podobnych obszarach duchowych (czy duszowych).
