Miejsca mocy, duchy, dusze

Polska, region Polesia, takie prawie Podlasie 😉. Idziemy z M. i E. wzdłuż drogi w leśnym zakątku, jest tam wiele magicznych detali stworzonych przez właścicieli agroturystyki. Jednym z nich jest tabliczka z opisem miejsca, w którym kiedyś stał dom Szeptuchy (wiedźmy = tej, która wie), po którym dzisiaj nie ma już żadnego śladu. Coś przykuwa moją uwagę pomiędzy drzewami, zauważam kształty niepasujące do otoczenia. Wchodzę w chaszcze, zbliżam się do kolumny kilkudziesięciu gałęzi czy pni rosnących i jakby splecionych jeden z drugim. Natychmiast wyczuwam niesamowitą energię wypełniającą to miejsce. Dotykam drzewa, moje zmysły się zawężają i skupiają tylko na nim i na śpiewającym pojedynczym ptaku. Widzę staruszkę, niską, zgarbioną, w chuście na głowie. To jest ona: Szeptucha. Jej ciało fizyczne jest mizerne, ale otaczająca moc potężna. Na początku broni tego miejsca, więc się przedstawiam, wysyłam do niej światło i energię serca, wyrażam szacunek dla niej i jej domu, opowiadam czym się zajmuję. Ona się uspokaja i akceptuje moją obecność, ale wyczuwam, że jest nieufna do mężczyzn, chyba spotkała ją jakaś krzywda. Mówi do mnie poprzez tego świerogotającego ptaszka. Oglądam otoczenie fizycznie i niefizycznie, widzę w pobliżu długi rów, gdzieś blisko niego musiała stać jej chatka. Proszę ją o wsparcie moich działań i badań, pracujemy przecież w podobnych obszarach duchowych (czy duszowych).

Tajemnicze mauzoleum - rotunda kolumnowa pod Trzebiechowem. Nie mam żadnych oczekiwań wobec tego obiektu, ale na miejscu okazuje się, że dzieje się tam coś dziwnego. Czuję się jakoś inaczej, a mój długoletni aparat fotograficzny się psuje. Robię zdjęcia telefonem, przynajmniej on działa. Postanawiam zrobić krótką wizję, na ile mi tylko starczy czasu podczas długiej wakacyjnej podróży.

To jest moja wizja z pomieszczenia wewnątrz starego budynku przy Wiśle na Pradze w Warszawie. Wcześniej przebiegała tu linia Kolei Jabłonowskiej, zamknięta niedługo po wojnie.

Siedzę z zamkniętymi oczami, źle się tu czuję, nie rozumiem skotłowanych i chaotycznych energii, które mnie otaczają. Staram się wyczuć, o co tu chodzi. Dopiero po dłuższym czasie wszystko klaruje się w mojej głowie i zaczynam odczuwać spokój. Najpierw widzę dziesiątki czy nawet setki stłoczonych szarych dusz, są chude, wymarniałe, zakurzone, mają spuszczone głowy, szare płaszcze i czapki robotnicze. Kojarzę ich jako robotników ze starej fabryki z czasów II W. Św. Ludzie ci są zniewoleni, przepędzani z jednego miejsca w drugie, może transportowani. Czują się tak samo, jak wyglądają: szara, stłoczona masa. Na terenie budynku i wokół niego nie wyczuwam energii śmierci, nie ma tu też żadnych cmentarzy, dusze tylko przychodzą i odchodzą.

Kolejny artykuł z serii "duszowej" 👻. Zostałem poproszony o ustalenie, czy w domu nadal przebywa dusza zmarłego właściciela Z, gdyż na jednym z pięter domownicy słyszą stukania i skrzypienia. Istnieje też podejrzenie, że dusza wpływa negatywnie na życie mieszkańców. Oto wyniki śledztwa, czyli sesji RV. Skutek jest taki, że dusza, która była przyciągana przez to miejsce, została "uwolniona" i mogła dalej popłynąć w świat duchowy i doświadczać naturalnego rozwoju, przestała też oddziaływać na ludzi. Uzyskałem również potwierdzenia szczegółów mojej wizji od mieszkańców, którzy znali Z.

Zostałem poproszony o pomoc w kwestii ustalenia dlaczego dusza nieżyjącego już "M" przypomina się w różnych sytuacjach żyjącym członkom rodziny. Nie chodzi u o duchy - aporty, czyli fizyczne "zjawy", ale częste mentalne skojarzenia czy nawet sny związane z ta osobą. Pytanie brzmiało, czy "M" chce coś komuś przekazać albo czegoś potrzebuje itp. Wykonałem na ten temat sesję Remote Viewing połączoną z odczytem Kronik Akaszy i przedstawiam tu wyniki mojej pracy. 

Podsumowanie: uzyskałem "trafienie w cel", ponieważ podałem kilka szczegółów z życia "M", o których nie miałem wcześniej wiedzy, a które okazały się prawdą. Sesja, oprócz zbierania informacji, popłynęła w kierunku "odprowadzania dusz", którego nauczyłem się u Bruce'a Moena i może też Roberta Monroe albo np. Dr Michaela Newtona.

Krótka wizja z celi więziennej podczas zwiedzania Muzeum Żołnierzy Wyklętych w Warszawie.

Jest to miejsce pełne cierpienia, nieszczęścia i śmierci. W budynkach więzienia wciąż są obecne energie torturowanych i zamęczonych ludzi, ale większość z nich jest już świadoma tego, co ich spotkało i mają zrozumienie, że jest po wszystkim. Dojrzałe dusze wiedzą, że życie na Ziemi jest ciężkie i że często są odgrywane role oprawców i ofiar. Mimo wszystko nie radzę odwiedzać tego miejsca ludziom wrażliwym na ciężkie energie i nieodpornym na silne negatywne emocje. Przed wejściem i po wyjściu najlepiej otoczyć się i oczyszczać światłem i odciąć się od całego tego otoczenia.

Kiedy idę wzdłuż cel, widzę w otwartych drzwiach dusze (duchy) więźniów, stoją dumne i wyprostowane, z poczuciem spełnionego trudnego i poważnego zadania. Kłaniam się im z szacunkiem, oni się odkłaniają. Nasze relacje są normalne, nie ma w nich nic złego czy niebezpiecznego, mogę spokojnie przechodzić dalej. Wszystko się zmienia, kiedy dochodzę do ostatniej celi w rogu na końcu 2-go piętra. Wyczuwam brzydki zapach, trochę jak z otwartej kanalizacji i w tym samym momencie dostaję ciarek na plecach. Wiem już, że ktoś tu jest. Wchodzę do celi i zamykam oczy, wyczulam się na sygnały i informacje. Widzę kobietę pełną złości, zawiści i agresji, zachowuje się jak chora psychicznie, nie ma z nią "normalnego" ludzkiego kontaktu. Wycofuję się, kłaniam, pozostawiam ją w spokoju. Jestem otoczony światłem, w każdej chwili mogę też rozłożyć skrzydła, jeśli sytuacja będzie wymagała konfrontacji. Na szczęście dusza nie ma tendencji do podążania za żywymi, pozostaje po prostu w tamtym miejscu, zapętlona w swojej negatywnej energii złości. Wysyłam jej energię z serca i idę dalej. Dusza nie jest gotowa na całkowite odprowadzenie, ma coś do przerobienia albo w tym miejscu, albo z kimś jeszcze żywym.