Indiańska wioska i duchy

Victor Magus et Ariolus Miejsca mocy, duchy, dusze

Wizja podczas podróży przy szamańskim bębnie prowadzonym przez M. Ciekawe jest jej szybkie wykreowanie, wyrazistość, intensywność oraz spójność z odbiorem drugiej uczestniczki E.

Scena przedstawia indiański rytuał przy ognisku i bębnie gdzieś w lesie Ameryce Północnej, raczej dawno temu, może wiele setek czy nawet tysięcy lat. Pojawiają się duchy zwierząt i zmarłych ludzi, podróżuję z nimi w formie niefizycznej, otrzymuję od nich i integruję jakieś moce. Całość ma bardzo pozytywny wydźwięk, po zakończeniu wszyscy czują się wspaniale.

Transkrypt:

Victor Magus:

No dobra, praktycznie od pierwszego dźwięku bębna wskakuję w ciało Indianina. Zaczynam płakać, to jest wspomnienie, taki powrót do czegoś, co bardzo dobrze znam.
To jest las albo taka bardzo duża okrągła polana. W środku pali się ognisko z pionowo ustawionymi gałęziami, to nie jest małe ognisko, jest wysokie, prawie jak katedra. Dookoła na zewnątrz też są jakieś stojące drewniane pale, ale one nie płoną.
Jest ceremonia, są tańczący Indianie, śpiewają a-a-a-a-a-a, o takie wysokie dosyć mają te głosy. To wszystko się dzieje dookoła. Ja sobie przypominam, że kiedyś to robiłem, więc jestem podmiotem w tej wizji.
W pewnym momencie cały obraz zaczyna przechodzić w świat duchów. Przychodzą duchy jeleni i zwierząt leśnych. Pojawia się orzeł, jakieś inne zwierzaczki, ale te jeleniowate są tutaj najbardziej wiodące.
Nagle okazuje się, że duchy zmarłych się zjawiają. W kręgu, dookoła, są stojące postaci, tłumy, dziesiątki mężczyzn i kobiet, wszyscy z rodu indiańskiego.
Zaczynam podróżować. Z pozycji naziemnej najpierw wskakuję pod ziemię. Wygląda to w ten sposób, że patrzę do góry z podziemi, jakby przez szklany sufit, wszystko przez niego widzę.
Przeskakuje na widok z góry, widzę, jak lecę... To nie musi być postać np. orła, po prostu jest forma duchowa, która lata i tam zwiedza to wszystko dookoła.
Wszyscy ludzie, ci zmarli, to mnie widzą, czyli jesteśmy na tym sam poziomie.
Jak sobie wszystko pozwiedzałem, to się zaczynam zastanawiać, co ja mogę z tym zrobić. I przychodzi mi na myśl, że mam zabrać do siebie, do swojego obecnego życia i tę moc wykorzystać, którą wtedy się uzyskuje, w momencie tego rytuału. I że ci ludzie zmarli też mają mi w tym pomóc, mają mi przypomnieć, jak korzystać z tej mocy.
Dopiero ostatnio się pogodziłem z tym, że mogę korzystać z mocy na Ziemi. No bo ja pochodzę z innych rejonów, jestem, że tak powiem, gościem na Ziemi. I zawsze mam problemy z dopasowaniem się. Natomiast tutaj przyszło, że przecież mogę się z tymi duchami dogadać. Mogę się porozumieć ze zmarłymi, z duchami Ziemi i tak dalej. Już zacząłem ten proces, jak długo: nie wiem, że może z miesiąc, może dwa to trwa i chyba jakaś zmiana jest.
Natomiast ta wizja jest taka, że rzeczywiście zbieram tych wszystkich ludzi, z jednej strony jestem ich świadomy, a z drugiej strony integruję się z nimi.
Z trzeciej ten rytuał jest taki bardzo pozytywny. A wszystko się odbywa w czasie 5 minut grania bębnem.

Zaczęłam 14:44, skończyłam 14:54. Trzy czwórki.

Victor Magus:

(do E): Chciałem posłuchać, co ty mówisz. Zobaczymy, co powiesz, żeby nie przyspieszać. No i teraz porównamy te dwie wizje.

To jest to dokładnie to samo. To ognisko, tak jak mówisz, ja widziałam po prostu junglę w tle, tak jakby energetycznie. I ten okrągły plac, właśnie tańczący ludzie, też przez pewien moment tańczyłam. I to ognisko, właśnie takie pionowe. To tak wyglądało, wąskie i dość długie.

A jeszcze czy ci ludzie śpiewali?

Victor Magus:

No tak, wszyscy.

Bo, wiecie co, ja miałam taką ochotę zacząć śpiewać, ja słyszałam te głosy w głowie i chciało mi się śpiewać. Ale mówię, no, dobra, gram wam, nie będę śpiewać.

Victor Magus:

No mi w głowie śpiewało.

(do M): Bo ty byłaś uczestnikiem tego i ja ciebie widziałam i ty też tam grałaś na tym bębnie,

No mi też się wydaje, że ja tam grałam.

Też zadawałeś sobie pytania: Po co? Dlaczego? Czy chcę w to głębiej? Co ja tu w zasadzie mam zobaczyć? I dokładnie o to samo pytałeś, co ja.
Ja w tej wizji zobaczyłam, że to miało się odbyć.
Ja w ogóle, słuchajcie, poczułam, że to właśnie było to miejsce, w którym my jesteśmy teraz i w którym siedzimy.